Pięćdziesiątka

Czas nas uczy pogody...

Wpis

piątek, 25 maja 2012

Jak rozmawiać z szefem o podwyżce?

Oto jest pytanie. Obudziłam się dziś nad ranem z tą myślą i układałam różne scenariusze – od czego zacząć, o czym wspomnieć, a co lepiej przemilczeć. Raz jedna koncepcja wydawała mi się dobra,aby potem zwyciężyła inna, a jak już wstałam to przyszła mi do głowy wersja trzecia.

Może trudno w to uwierzyć, ale ja nigdy o podwyżkę nie występowałam. Nie dlatego, że za dużo zarabiałam, po prostu albo podwyżka „przychodziła sama”, albo wiedziałam, że powodów do narzekania nie mam, bo ludzie wokół (porównywalni) mają albo tak samo albo jeszcze gorzej więc siedziałam cicho.

Od kilku lat pracuję w większym zespole. Gdy do niego trafiłam byłam nieźle uposażona. A teraz od jakiegoś czasu mam wrażenie, że stoję w miejscu, a inni mnie przeganiają. Docierają do mnie informacje o podwyżkach dla Kasi, Basi czy Adama i sobie myślę, że może to jest właściwy moment, aby samemu zawalczyć.

Wiem, wiem, że jest kryzys. Wiem, że jest bezrobocie. Ale ślepa nie jestem i dociera do mnie, ile zarabiają inni. Nie wiem tylko, jak sobie te podwyżki załatwili. Jakoś tak głupio zapytać – czy szef z własnej inicjatywy dał Ci podwyżkę czy musiałaś go o to prosić? Coś takiego jak transparentność polityki płacowej w mojej firmie praktycznie nie istnieje, w innych też pewnie jest podobnie.

Każdy jest głęboko przekonany, że jemu to właśnie się należy tyle, albo jeszcze więcej. Każdy o swoich pieniądzach woli nie mówić głośno. Oficjalnie nikt nie wie, ile zarabiają bliżsi i dalsi współpracownicy, ale to jedna z kategorii tajemnic Poliszynela, więc ja też wiem z różnych źródeł ile ma Kasia, Basia i Krystyna, o Krzyśku nie wspominając.

Wracając do tytułowej rozmowy. Zanim jeszcze podzielę się dylematami dotyczącymi jej treści muszę co nieco wyjaśnić. Mam szefa faceta, jesteśmy na „ty”, mamy dobre relacje, ale dystans istnieje. Mam wrażenie, że od czasu do
czasu daję się szefowi „wykorzystywać” robiąc rzeczy niekoniecznie związane z
zakresem obowiązków i dla jasności nie ma to nic wspólnego z …seksem ;-)Czasem się buntuję i nie chcę czegoś robić. On wtedy okazuje święte oburzenie i szuka innego... jelenia.

Wydaje mi się, że jestem przez szefa ceniona, ale jednocześnie dość ostro oceniana, poprzeczkę dla mnie zawiesił dość wysoko.

A ja pracoholiczką nie jestem i nie zamierzam być. Po obowiązkowych godzinach marzę tylko o wyjściu z biura i chciałabym zapomnieć o wszystkich związanych z tym miejscem sprawach. Mój mózg domaga się … odpoczynku. No cóż, w każdej grupie znajdą się prymusi i pech chciał, że ja mam obok siebie w dziale taką pracoholiczkę, co by dała się za szefa zabić, pracuje po godzinach, bierze robotę do domu, jej zaangażowanie jest w porównaniu z moim ogromne.

Czy ja mogłabym się porównywać do niej, a w zasadzie porównywać nasze apanaże? I tak, i nie. Ona zarabia więcej i chyba na to zasługuje. Piszę chyba, bo wychodzę z założenia, że najważniejsza jest skuteczność a nie ślęczenie nad robotą. Jej skuteczność jest taka sobie. Ani mniejsza, ani większa od mojej. Ale pracowita jest bardzo, a co najważniejsze, jest użyteczna, takim słowem bym ją określiła, gdyż specjalizuje się w zagadnieniach, które szefowi są znane w dość ogólnym zarysie, a i reszta zespołu nie zna się na tym zbyt dobrze.

 Zastanawiam się, czy pójście do szefa na rozmowę o podwyżce czymś mi grozi?

Bywa, że pracownicy okazujący niezadowolenie z uposażenia trafiają na czarną listę i w razie konieczności zwolnienia szef sobie o takim delikwencie przypomina, no bo skoro mu źle to niech idzie szukać lepszej pracy w innym miejscu. Mnie taki scenariusz raczej nie grozi. Jak będą zwalniać to mam podstawy przypuszczać, że nie będę w pierwszej grupie.

Pójście do szefa na rozmowę o pieniądzach grozi mi jedynie tym, że odpowiedź będzie odmowna. Paradoksalnie taka odpowiedź ma również plusy.

Szef zapamięta, że odmówił, ja też to zapamiętam na bank. Kiedy będzie czegoś oczekiwał „ponadobowiązkowego” to zastanowi się przez dłuższą chwilę, czy to zrobić, a ja sama też nie omieszkam od czasu do czasu wrzucić do jego ogródka tekstu z serii… pracuję wystarczająco ciężko w porównaniu z otrzymywaną za tę pracę gratyfikacją.

Jak odmówi, to będzie się potem trochę hamował przed obciążaniem mnie dodatkowymi obowiązkami, a poza tym, on też nie jest wieczny i choć mojej lojalności może być pewien, nie chciałby chyba, abym narzekała na niego w pewnych kręgach, w których oboje się obracamy.

Czyli odmowy się nie boję, a jest ona przecież wielce prawdopodobna.

Wracam do samej rozmowy, jak ona ma przebiegać? od czego zacząć? Może zapytać, czy wie, ile zarabiam? i jak długo nie otrzymywałam żadnej podwyżki? I czy uważa, że tak jest ok.? Bezczelność? No tak, przychodzi podwładna i zadaje pytania. Może to jednak głupie. Może po prostu powiedzieć, że nie jestem usatysfakcjonowana wielkością pensji i zwracam się z prośbą o rozważenie podwyżki i co on na to?

Może zaczniemy negocjować? Może on zapyta, ile by mnie satysfakcjonowało?Odpowiedź oczywiście mam przygotowaną wraz z uzasadnieniem, dlaczego tyle a nie tyle.

Pozostaje dylemat czy porównywać się z koleżankami czy kolegami. Czy mówić np. a Kaśka ma tyle, choć robi praktycznie to samo. A Baśka robi więcej, ale ma za dużo, dużo więcej ode mnie. Jestem zdecydowaną przeciwniczką porównywania się. Uważam, że szef sam powinien wiedzieć, kto ile jest wart, nie mówiąc o tym, że powinien wiedzieć, ile komu płaci. Może gdyby to z jego kieszeni szły te pieniądze to wiedziałby, ale on też jest pracownikiem najemnym. Czasem myślę, że może on nie ma pojęcia ile wynosi moja pensja. Może myśli, że skoro nic nie mówię, to znaczy, że kwota którą miesięcznie dostaję jest w pełni zadowalająca.

A niestety nie jest. Od kilku lat pensja taka sama, a ceny rosną, tym samym koszt utrzymania się zwiększa. Jeszcze do niedawna nie odczuwałam tego tak dotkliwie, ale wszystko ma swoje granice. Wystarczy spojrzeć na wyciąg z banku. Decyzja więc zapadła, za kilka dni idę do szefa po podwyżkę. Wyczucie chwili też ma znaczenie, poczekam więc na odpowiedni moment. Wypowiem się krótko i na temat. Reszta kompletnie nie ode mnie zależy. A jak, ku mojemu zaskoczeniu, podwyżka będzie, to chyba zjem golonkę i wypiję „wściekłego psa”, a może dwa ;-)

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
illona
Czas publikacji:
piątek, 25 maja 2012 21:52

Komentarze

Dodaj komentarz

  • danasoch napisał(a) komentarz datowany na 2012/05/25 22:09:59:

    Mam wrażenie, że powinnaś mu uświadomić ile zarabia jakaś Krysia, Marysia i co one robią, a co Ty robisz i za jakie uposażenie. Wydaje mi się, że on nie zdaje sobie sprawy z tego. Kiedyś od tego były kadry. Wystarczyło pójść i zgłosić. Oni sobie odnotowywali i już. Może najpierw sprawdź w kadrach swoje szanse.

  • illona napisał(a) komentarz datowany na 2012/05/25 22:21:04:

    Danasoch :) Szefunio wie, co robimy, co do wynagrodzenia może nie mieć pełnej wiedzy, ale to nie ja powinnam go uświadamiać. Mogę jedynie zasygnalizować dysproporcje. Co do szans na podwyzke, to oceniam je bardzo nisko, ale to mnie wcale nie powstrzyma przed rozmowa :-) Pozdrawiam. I.

  • 40-latka napisał(a) komentarz datowany na 2012/05/25 22:34:50:

    Ilonko. W tej kwestii nie ma mądrych. Ja parę razy poruszałam ten temat, z różnymi skutkami. Raz obiecano mi pewną kwotę, ale dostałam z tego 10 procent i miałam się cieszyć. Jeśli chodzi o porównywanie do koleżanek i kolegów, to nie polecam. Zaraz będzie wyliczanie, co kto robi itd. Wrogów sobie możesz narobić. Proponuję mówić, że zakres Twoich obowiązków regularnie się zwiększa i uważasz za stosowne podwyższenie wynagrodzenia z tego tytułu... Ale to tylko propozycja, sama nie chodzę już parę lat, bo stało się to takie... uwłaczające godności osobistej. Ale może jak mnie wkurzą znów, to pójdę...
    Powodzenia

  • marga77 napisał(a) komentarz datowany na 2012/05/26 08:49:22:

    dzieki matce opatrznosci, problem ten u mnie w robocie nie istnieje, w mojej branzy, jak w bardzo wielu tutaj, obowiazuje taryfa ustalona miedzy branza, a zwiazkami zawodowymi, tym samym od czasu, do czasu bywam mile zdziwiona podwyzka, maz moj zas ma nie tylko taka taryfe, jako i moja, ale jeszcze do tego wewnetrzna drabine kariery, zalezna od zdobytych juz i zdobywanych nadal kwalifikacji, to co Ty masz w pracy, istnieje jedynie tutaj w malych, prywatnych firmach, mam dwie przyjaciolki, ktore juz prawie cwierc wieku maja regularnie ten sam dylemat, nie zazdrosze im, ani Tobie, w sumie to szef jest do kitu, jezeli sam nie widzi, ze juz nadszedl czas podwyzki dla pracownika, no chyba ze on jest, jak u moich przyjaciolek, wlascicielem firmy, bo wtedy wiadomo, ze taki slepy i gluchy jest, a pracownik powinien jeszcze jemu placic ;)

  • illona napisał(a) komentarz datowany na 2012/05/27 16:20:08:

    40-latko :-) Czy rozmowa o podwyżce uwłacza godności? Mnie nie uwłacza. Jest wyrazem niezadowolenia, a nie widze powodu, aby narzekac poza plecami szefa, albo tłumić to w sobie, zamiast szczerej rozmowy z osoba, od której moja sytuacja fiansowa zależy w dużym stopniu. Pozdrawiam. I.

  • illona napisał(a) komentarz datowany na 2012/05/27 16:23:22:

    Marga :-) Dzieki Matce Opatrzności, że i w tej dziedzinie jesteś szczęściarą :-) Mój szef właścicielem nie jest, ale chyba po prostu uważa, że skoro nie narzekam to znaczy, że jest mi dobrze. A może myśli, że jako singielka mam małe wydatki ;-) Pozdrawiam. I.

  • opc-ja1 napisał(a) komentarz datowany na 2013/04/01 10:40:54:

    Bardzo dobry artykuł. Do tego dodaję znaleziony w sieci ogólnikowy na ten temat o rozmowach www.opcja.vot.pl/?p=4 także może być pomocny.

Dodaj komentarz