Pięćdziesiątka

Czas nas uczy pogody...

Wpisy

  • środa, 17 maja 2017
    • Starsza żona czyli przypadek pani Macron

      Różnice wieku w związkach są zjawiskiem powszechnym i już dawno przestały bulwersować opinię publiczną. Chodzi oczywiście o znaczne różnice, a nie takie 5 czy 10 lat, których często gołym okiem nie widać. Uwarunkowania genetyczne, ale też różne środki wspomagające naturę (i nie chodzi wyłącznie o operacje plastyczne) powodują, że wyglądamy coraz młodziej… jak na swój wiek. Choć z drugiej strony niektórzy wyglądają znacznie gorzej niż ich wiek wskazuje. Na wygląd trzeba sobie zapracować – mówiła nieodżałowana Irena Kwiatkowska w „Czterdziestolatku”.

      A więc wiek i wygląd nie zawsze idą w parze. Podobnie jest z wiekiem i dojrzałością emocjonalną (psychiczną). Można być dojrzałym nastolatkiem i niedojrzałym 40-latkiem. Wydaje mi się, że właśnie kwestie takie jak wygląd i dojrzałość leżą u podstaw związków z dużą różnicą wieku. Jedna strona bardziej ceni wygląd, druga dojrzałość. Są jednak związki wymykające się prostym interpretacjom, np. państwo Macron. Nowy prezydent Francji mówi w ten sposób: razem z żoną nie jesteśmy może jak większość par, które się spotyka, ale jesteśmy parą, jakie się zdarzają. Po prostu.

      Kiedy nauczycielka literatury francuskiej Brigitte Trogneux poznała Emanuela Macrona miała 40 lat, a on był jej 15-letnim uczniem. Była mężatką i matką trójki dzieci. Trogneux prowadziła także zajęcia teatralne, w których uczestniczył Macron. Jako 16-latek przekonał swoją nauczycielkę i przyszłą żonę, żeby razem napisali sztukę teatralną. Wspólna praca nad tekstem przekształciła się w romans. Rodzice przyszłego kandydata na prezydenta zabronili mu jednak kontaktów z nauczycielką i wysłali do Paryża. Jednak ich wysiłki okazały się bezskuteczne. Para pobrała się w 2007 roku, po rozwodzie Brigitte. Na ślubie pan młody podziękował dzieciom Brigitte za to, że go zaakceptowały i przyjęły do rodziny.

      Mogłoby się wydawać, że to historia jak z bajki, gdyby nie … ambicje młodego polityka. Kiedy Emmanuel Macron stanął w szranki wyborcze, jego życie prywatne zostało poddane dokładnej wiwisekcji. W mediach rozgorzała burzliwa dyskusja o jego małżeństwie, pojawiło się mnóstwo złośliwych komentarzy i ataków na panią Macron. Ona sama zdaje się krytyką nie przejmować. Natomiast reakcja jej męża dotycząca "zbyt dużej różnicy wieku" była w kampanii zdecydowana. Emmanuel Macron zarzucił wszystkim krytykom mizoginię i… homofonię. W rozmowie z jedną z gazet stwierdził: Gdyby moja żona była ode mnie o 20 lat młodsza, nikt nie kwestionowałby naszego związku. To jest proste. Jestem w związku ze starszą od siebie kobietą. Według niektórych muszę w związku z tym być nieujawnionym gejem albo żigolakiem, co jest objawem mizoginii i homofobii. Gdybym był gejem, nie ukrywałbym się.

      Nic dodać, nic ująć.

      Zwycięstwo w wyborach prezydenckich Emmanuela Macrona jest z pewnością również sukcesem jego żony. Sam często o tym wspomina, jak wiele jej zawdzięcza. To dzięki niej jestem, kim jestem.

      Patrząc na nich myślę, że i tak najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (2) Pokaż komentarze do wpisu „Starsza żona czyli przypadek pani Macron”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      illona
      Czas publikacji:
      środa, 17 maja 2017 15:55
  • środa, 10 maja 2017
    • Po dłuższej przerwie...

       wypadałoby coś napisać. Obiło mi się o uszy, że po dwóch latach braku wpisów na blogu, jest on usuwany przez administratora. Prawda to, czy kłamstwo, ważne, że taka perspektywa zmobilizowała mnie do działania.

      Czytałam niedawno wywiad ze znanym reżyserem Kazimierzem Kutzem, człowiekiem już dość wiekowym (88 l.), który pisze felietony do gazety i bardzo sobie ten obowiązek chwali. Godne podziwu. „To cotygodniowe pisanie nie pozwala mi skapcanieć, mam wymuszony wysiłek intelektualny, a ciało się podporządkowuje”- mówi K. Kutz. Słowo klucz to „musieć”. Gdybym podjęła takie zobowiązanie, że każdego tygodnia mam oddać tekst "do druku" i jeszcze dostałabym za niego honorarium, to zapewne wywiązywałabym się z takiego obowiązku. Większość z nas tak ma. Jak mus to mus. Pamiętam z czasów studenckich, jak trudno było zebrać się do nauki przed egzaminem i jak mocno mobilizował zbliżający się termin. Praktyką było zakuwanie w ostatnią przedegzaminową noc, czego skutki bywały różne. Najlepiej byłoby uczyć się systematycznie, wtedy i wiedza ma szansę ugruntować się w głowie, i przed egzaminem nie trzeba się spinać zarywając noce. Oczywiście każdy zna takie mądre rady, ale większość ich nie stosuje. Obowiązek to takie zło konieczne, choć nie dla wszystkich. Są ludzie, dla których praca jest jednocześnie pasją, przyjemnością i Bóg wie czym jeszcze. Tylko takim pozazdrościć, bo przecież większość z nas niechętnie zrywa się bladym świtem i gdyby nie „poczucie obowiązku” zostalibyśmy w domowych pieleszach. Nawet jeśli dobrze oceniamy nasze samopoczucie w pracy. Okazuje się, że siedmiu na dziesięciu zatrudnionych Polaków deklaruje, że w pracy czuje się dobrze. Daje nam to trzecie miejsce w Europie, zaraz za Niemcami i Brytyjczykami. Trochę mnie te wyniki raportu Edenred-Ipsos „Barometr pracownika: samopoczucie i motywacja pracowników” zaskoczyły. A jeszcze większe zdziwienie wywołało stwierdzenie z tych samych badań, że mimo rutynowego podejścia do obowiązków i słabo ocenianego poziomu zarobków lubimy przychodzić pracy. Przyjemność z tego faktu odczuwa 63% Polaków. Doprawdy? Zapewne każdy ocenia po sobie. Gdybym takie badanie zrobiła wśród swoich bliższych i dalszych znajomych z grupy docelowej 50+, wyniki byłyby chyba inne. Może to syndrom wypalenia zawodowego, zmęczenia, że wiele znanych mi osób nie okazuje entuzjazmu na widok budynku swojej firmy.

      Zostawmy jednak pracę, bo to jest całkiem insza inszość. A co z obowiązkami, które narzucamy sobie sami? Czy można je w ogóle tak nazywać, skoro nikt nas z nich nie rozlicza? Choćby taka codzienna gimnastyka. Ile razy obiecujemy sobie, że już od jutra będziemy robić brzuszki, pompki, albo inne figury i wciąż nic nam z tego nie wychodzi. Inaczej jest z gimnastyką… zinstytucjonalizowaną. Przynajmniej w moim przypadku to działa. Dwa razy w tygodniu chodzę na ćwiczenia na kręgosłup w grupie 10-20 kobiet w bardzo różnym wieku i o różnej sprawności. Bez względu na samopoczucie, pogodę i inne rzeczy, dzięki którym mogłabym się od ćwiczeń wymigać, idę. Czasami naprawdę nie mam ochoty, ale idę. Gdybym nie poszła z czystego lenistwa czułabym się bardzo źle, sama ze sobą. Obserwuję inne dziewczyny z grupy, niektóre pojawiają się i znikają, inne chodzą w kratkę, a jeszcze inne jak ja, systematycznie ćwiczą. I nie ma większego znaczenia, że za zajęcia płacę. Mam akurat bardzo korzystne warunki dzięki karcie sportowej. Po prostu wiem, że te ćwiczenia są mi potrzebne i nie ma zmiłuj.

      A czy pisanie bloga jest mi potrzebne? Może sobie tę przyjemność zostawić na czas … emerytury, kiedy to ćwiczenia dla mózgu będą tak samo niezbędne jak ćwiczenia na kręgosłup? Pomyślę o tym, a na razie spróbuję narzucić sobie obowiązek skrobnięcia notki minimum raz w miesiącu, aby nie…. skapcanieć.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (2) Pokaż komentarze do wpisu „Po dłuższej przerwie...”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      illona
      Czas publikacji:
      środa, 10 maja 2017 16:09
  • wtorek, 01 września 2015
    • Czy to jest przyjaźń...

      Mój kontakt z Darkiem był w ostatnim czasie sporadyczny. Myślałam, że nadal spotyka się z „panią poznaną przypadkiem”. Rozumiałam, że jest nią zaabsorbowany, dlatego rzadziej dzwoni. Sama też nie zabiegałam o częstsze kontakty. W naszych rozmowach temat owej pani właściwie nie istniał. O ile zostałam poinformowana „oficjalnie” o jej istnieniu, o tyle nie nastąpiło nic, co sugerowałoby mi kierunek tej znajomości, a tym bardziej jej koniec. Sama o nic nie pytałam. Nie dlatego, że mnie to nie obchodziło. Chyba uznałam, że skoro nie mam na to żadnego wpływu, to nie ma sensu tego dotykać, zwłaszcza że był to dla mnie temat nieco ….drażliwy.

      Kiedyś, na początku tej znajomości zapytałam Darka, czy nie ma planów matrymonialnych wobec owej pani. Zaprzeczył.

      Przypuszczałam, że nasza przyjaźń może zacząć gasnąć w sytuacji rozwoju znajomości z „panią poznaną przypadkiem”, nie miałam pojęcia, czy owa pani będzie tolerować kontakty z koleżanką ze „starego kraju”. Jeśli byłaby zazdrosna, a on mocno zaangażowany, to wszystko mogłoby się zdarzyć.

      W ostatnich tygodniach Darek zaczął częściej dzwonić, nadal jednak ani słowem nie zająknął się o owej pani. Planował krótką wizytę w starym kraju. Padła propozycja spotkania. Byłam nieco zaskoczona, bo nie chodziło o jakieś krótkie spotkanie przy okazji jego bytności w moim mieście, ale o kilka dni w … eleganckim pensjonacie, w uroczym miejscu. Zareagowałam spontanicznie na tak, dawno się nie widzieliśmy, byłam ciekawa, czy się zmienił, co nowego u niego słychać. Rozmowy telefoniczne nie zaspokajały w pełni mojej ciekawości. Od pewnego czasu, a już na pewno od czasu, kiedy dowiedziałam się o „pani poznanej przypadkiem” uznałam i czułam, że nasza przyjaźń jest dla mnie na tyle cenna, że nie chciałabym jej stracić, także wówczas, kiedy on lub ja będziemy z kimś się spotykać, a nawet będąc w formalnym związku. Nie mam wątpliwości, że go lubię, tyle lat korespondowania, rozmawiania przez telefon, kilka spotkań, w tym takie, które wydawały mi się czymś więcej niż przyjaźnią. Pozbierałam się po tych … niespełnionych oczekiwaniach, okrzepłam w przekonaniu, że chcę nadal podtrzymywać tę relację na przyjacielskim gruncie. Poukładałam sobie w głowie, że najważniejsze jest MOJE podejście do tej znajomości, że najprawdopodobniej sama nie mam szczególnego parcia na stały związek, bo gdyby było inaczej, to moje postępowanie też byłoby inne. Jeśli czegoś bardzo się pragnie, to przekłada się tak mocno na nasze działania, że … wszystko staje się możliwie. Podobno. Widocznie nie zależało mi aż tak, aby walczyć, pomimo odległości, która przecież staje się nieważna, kiedy dwojgu ludziom zależy na sobie. Nie ma przeszkód, nie ma barier. Wystarczy chcieć. Wystarczy, aby obie strony wykazały się determinacją (a czasem wystarczy nawet jedna, która przekona drugą).  Można też dać się ponieść emocjom w sytuacji, kiedy ktoś nie spełnia naszych oczekiwań, bo chcielibyśmy więcej niż dostajemy. Efekt takiego postępowania jest wiadomy, kontakt się urywa.

      Mogłam i ja zakończyć znajomość. Ale czy to nie byłoby najłatwiejsze?

      Darek przyjechał do mojego rodzinnego miasta, zrobiliśmy wycieczkę śladem moich wspomnień z dzieciństwa i młodości. Dotarliśmy do pensjonatu. Nigdy wcześniej tam nie byłam, to nowa inwestycja. Możliwości wypoczynku wspaniałe. Czego chcieć więcej?

      Spędziliśmy razem kilka dni, sporo podróżowaliśmy po okolicy. Chodziliśmy, zwiedzaliśmy, dyskutowaliśmy na różne tematy, szczerze, na luzie, ze zrozumieniem i empatią. Sądziłam, że temat „pani poznanej przypadkiem” pojawi się w rozmowach, przecież to coś ważnego, przynajmniej dla niego, skoro mnie o tym powiadomił. Czekałam, czekałam i nic. Przypuszczałam, że nasze spotkanie i ten cały anturaż może świadczyć o jednym, że owa pani… wyparowała. Ciekawość była silna, dlatego drugiego dnia pytanie o ową panią z moich ust padło. Usłyszałam, że ta znajomość już się skończyła. Dlaczego? Odpowiedź nie była jednoznaczna i tak naprawdę nadal jej nie znam. Podobno chciała, aby u niej zamieszkał, a on nie chciał. Podejrzewam, że powody były głębsze, ale... nie drążyłam, po co mi taka szczegółowa wiedza. Ostatecznie jesteśmy przyjaciółmi, akceptujemy własne wybory i  każdy mówi tyle, ile chce. Może gdybym naciskała, on udzieliłby mi więcej informacji. Po co mi to?

      Te kilka wspólnie spędzonych dni szybko minęło, za szybko.

      Darek jest dobrym, życzliwych, pozytywnie nastawionym do życia człowiekiem. Nie mam wątpliwości, że mnie lubi, ceni i szanuje. Wątpię, aby czuł coś więcej. Z pewnością chciałby, aby moje życie było fajne, fajniejsze niż jest. Ale reprezentuje inny kraj, inną kulturę, nie aż tak odległą od naszej, zwłaszcza, że tu spędził dzieciństwo i młodość, jednak różnice, zwłaszcza w poziomach życia, nadal są duże. Wiem, że jego „dobre rady” brzmiałyby świetnie tam, gdzie on mieszka, a u nas i w naszych warunkach nie jest to proste. Wiem, że chciałby dla mnie jak najlepiej, ale on nie rozumie, jakie trudności to „lepiej” ze sobą niesie. Bo ja mieszkam w tym kraju, a nie TAM. Jest mu niewątpliwie łatwiej. Na wiele go, w przeciwieństwie do mnie, stać. Jednocześnie sama zdaję sobie sprawę z tego, że niektóre ”bariery” są w naszych głowach i można nad nimi popracować. Darek potrafi mnie zmotywować do zmian.

      Inspiracja do czegoś lepszego jest w życiu ważna, jeśli przyjaciel nas inspiruje, to pomimo wszystko warto taką przyjaźń podtrzymywać. Nieprawdaż?

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (6) Pokaż komentarze do wpisu „Czy to jest przyjaźń...”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      illona
      Czas publikacji:
      wtorek, 01 września 2015 14:46

Wyszukiwarka

Autorzy

Zakładki

Kanał informacyjny